Dedemin Sandalıyla Son Bahar

Yazan: Ayşe K. (Ankara)

Her yaz tatilinde annemle Cide’ye, dedemlerin yanına giderdik. Ama en unutulmaz olanı, 1998 sonbaharıydı. Dedem, Karadeniz’in dalgalarına meydan okuyan eski ahşap sandalını ilk defa bana emanet etmişti.

O gün sabah erkenden kalktık. Hava hafif serin, gökyüzü pamuk gibi bulutlarla kaplıydı. Dedemle beraber kıyıdan açıldık. Kıyının yeşille mavinin buluştuğu o eşsiz görüntüsü, hâlâ gözümün önünde. Kürek çekerken bana hep şunu söylerdi: “Denizle inatlaşma, onunla dost ol.” Bu cümle, sadece deniz için değil, hayat için de bir dersti aslında.

Sandalın burnunu Küçük Liman’a çevirdik. Orada çayımızı içtik, dedem bir simit çıkarıp ikimize pay etti. O an, zaman durmuştu sanki. Artık ne dedem hayatta, ne de o sandal var… Ama her sonbahar geldiğinde, içimde bir sandal kürek çekiyor hâlâ.